-
Michiel Soete..... Laatste x dat ik hierop reageer
Je verhaal klinkt lekker stellig, maar het klopt gewoon niet.
Ja, een deel van PFAS (zoals PFOA en PFOS) wordt via urine uitgescheiden.
Alleen.... dat gaat extreem traag. Daarom spreken we niet voor niets over “forever chemicals”. De halfwaardetijd van PFOA in mensen ligt rond de 2–4 jaar. Dat betekent dat het zich wél opstapelt bij langdurige blootstelling. Dat is geen bijgeloof, dat is basische toxicologie.
Dat concentraties zijn gedaald sinds productiebeperkingen klopt — dat is juist het bewijs dat beleid nodig was. Maar “het daalt dus het probleem is weg” is een kromme redenering. In gebieden rond Chemours en 3M zitten mensen nog steeds met verhoogde waarden. Dat verdwijnt niet ineens omdat jij het wegrelativeert.
Je minimaliseert ook de gezondheidseffecten. “Geen ziekten” is gewoon onjuist. Volgens o.a. RIVM en EFSA zijn er duidelijke verbanden met:
verhoogd cholesterol
verminderde immuunrespons (dus vaccins werken minder goed)
effecten op lever en ontwikkeling van kinderen
Dat zijn geen “onschuldige afwijkingen”. Dat zijn erkende gezondheidseffecten met maatschappelijke impact. Dat jij het geen ziekte noemt, verandert de risico’s niet.
En dat argument over Zwijndrecht is zwak. “We zien geen extra ziekte, dus het is veilig” — zo werkt epidemiologie niet. Veel effecten:
duren jaren of decennia voordat ze zichtbaar zijn
zijn subtiel en verspreid over grote groepen
verdwijnen in gemiddelden
Dat er in 1995 werknemers met extreem hoge bloedwaarden rondliepen zonder massale ziekte-uitbraak, bewijst vooral dat je kijkt naar de verkeerde maatstaf. Afwezigheid van bewijs is geen bewijs van afwezigheid.
Kort gezegd:
je negeert de halfwaardetijd, je bagatelliseert effecten en je trekt conclusies die de wetenschap zelf niet trekt.
Als dit geen tunnelvisie is, dan komt het er akelig dichtbij.
-
Al uitverkocht hoor ik zojuist van mijn broer.
-
Meneer Poldervaart
De Gemeenteraad van Sliedrecht mág inderdaad een hertelling aanvragen, maar dat ze dat niet doen betekent niet automatisch dat alles dus klopt. Dat zegt alleen iets over politieke wil, niet over feitelijke juistheid. Vertrouwen is mooi, controle is beter — zeker bij iets fundamenteels als verkiezingen.
En dat wegzetten van zorgen als “onderbuikgevoel”?
Dat is precies hoe je mensen van je vervreemdt. Alsof burgers die vragen stellen per definitie slechte verliezers zijn !
Sinds wanneer is kritisch zijn hetzelfde als zeuren?
Bovendien: een “handjevol burgers”?
Dat is wel erg makkelijk ! Transparantie en controle zijn er niet alleen voor de meerderheid, maar juist ook om twijfel bij minderheden weg te nemen.
Als je daar zo laconiek over doet, ondergraaf je precies het vertrouwen waar je zelf naar verwijst.
Kort gezegd.... geen hertelling aanvragen is geen bewijs dat alles klopt maar het is alleen een gemiste kans om elke twijfel weg te nemen. En dat is bestuurlijk gezien zwak.
-
Nico...
Dat is wel erg kort door de bocht.
Niemand pleit hier voor “wetteloosheid”. Het punt is juist dat wetten er zijn vóór mensen — niet andersom. Als inwoners structureel aangeven dat iets wringt, dan is dat geen aanval op de democratie, maar precies hoe een democratie hoort te werken: signalen uit de samenleving serieus nemen en waar nodig beleid of regels heroverwegen.
Blind varen op “de wet is de wet” zonder ruimte voor gezond verstand of lokale realiteit, dát ondermijnt juist het vertrouwen. Dan voelen mensen zich niet gehoord, en daar begint de echte boosheid.
Dat jij besluit om af te haken is natuurlijk je goed recht. Maar het gesprek stopzetten helpt niemand verder. Democratie is soms schuren, soms ongemakkelijk — maar altijd beter dan doen alsof alles al perfect geregeld is.
-
Michael Soete
Dit is geen inhoudelijk verhaal, dit is twijfel zaaien met een dun sausje ‘wetenschap’. Je haalt het International Agency for Research on Cancer aan als het je uitkomt en schuift het daarna weer weg omdat de conclusie je niet bevalt.
Zo werkt het niet.
PFAS – waaronder PFOA – stapelt zich op in mens en milieu en verdwijnt niet.
Dat is geen mening, dat is gewoon vastgesteld.
Dat jij ‘niet overtuigd bent’ verandert daar precies niets aan.
En dat geklets over ‘alleen wat huidkanker’ is misleidend. Gezondheidseffecten van dit soort stoffen zijn breder en kunnen jaren later pas zichtbaar worden.
Dat je het (nog) niet volledig terugziet in lokale cijfers, betekent niet dat het risico er niet is.
Wat je hier doet is klassiek: eerst zorgen wegzetten als bangmakerij, daarna twijfel strooien en eindigen met ‘ik geloof het niet’.
Prima, maar de realiteit trekt zich niets aan van jouw geloof.
Mensen hier zijn jarenlang blootgesteld aan stoffen die in hun lichaam blijven zitten. Dat is het echte probleem. Niet jouw gevoel bij een rapport.”
-
Beste Johnny Blommers
Ik heb er even wat op nagezocht
Burgers..... persoonlijk aansprakelijk bij overtreding
Gemeente / bestuurders...... kan bestuurlijk aangepakt worden; strafrechtelijk alleen bij opzet of grove nalatigheid
In deze zaak: heeft het er alles van dat het lijkt op slecht bestuur, doch geen strafbaar feit
Is niet de eerste keer wat betreft slecht bestuur :(
-
Laat ik het maar gewoon zeggen: dit is bestuurlijk gepruts met gevolgen voor voedsel, mens en dier.
En dat is geen klein foutje—dit raakt opnieuw aan vertrouwen, gezondheid en wetgeving.
Wat hier fout ging :
1. Eigen beleid en normen niet gevolgd
Er geldt 10 µg/kg voor landbouwgrond. Er ligt 24 µg/kg. Dat is niet “net erboven”, dat is ruim eroverheen. En tóch toestemming geven?
2. Vergunning verleend terwijl het niet mocht
De gemeente Sliedrecht heeft zelf erkend dat de PFAS-grond daar nooit had mogen liggen.
Dan heb je als overheid dus een besluit genomen dat gewoon in strijd is met je eigen regels en hogere wetgeving. Dat is geen grijs gebied, dat is gewoon fout !
3. Voorzorgsbeginsel genegeerd
Bij stoffen als PFAS—die praktisch niet afbreekt —hoort één houding: eerst zeker weten, dan pas doen ! Hier gebeurde het omgekeerde.
Terwijl een boer terecht wijst op risico’s voor melk, vlees en waterkwaliteit, wordt er tóch gestort. Dat is spelen met gezondheid.
4. Geen functionele noodzaak
Het ging om landbouwgrond. Geen bouwproject, geen dijkversterking—gewoon polder ophogen omdat je vervuilde bouwgrond kwijt moet.
5. Slechte motivering en slordige besluitvorming
De bezwaarschriftencommissie fileert het besluit: zorgvuldigheidsbeginsel, motiveringsbeginsel—allebei geschonden.
6. Politiek-bestuurlijke verantwoordelijkheid
Dit zat in de portefeuille van Roelant Bijderwieden.
Maar reken erop dat deze kwestie is het voltallige college van burgemeester en wethouders is behandeld .
Dan kun je niet doen alsof dit “ergens in de organisatie” misging.
Hier hoort politieke verantwoordelijkheid bij; niet alleen bij 1 wethouder.
Wat er nú moet gebeuren ?
Die grond eruit !
Volledige openheid: wie wist wat, wanneer?
Welke partij gaat dit laten agenderen voor de gemeenteraad ?
-
Wat een ongelooflijk gladde praat weer van Chemours. “Goed duiden”, “voorzorgsadvies”, “al langer bekend”… hou toch op.
Jullie proberen een ernstig probleem kleiner te maken met woorden, terwijl de feiten steeds harder binnenkomen.
Wij zijn dit meer dan spuugzat.
Jarenlang wordt er gesproken over “historische verontreiniging”, alsof dat een natuurverschijnsel is waar niemand iets aan kan doen. Ondertussen blijkt het gebied met vervuild slootwater gewoon groter en ernstiger dan steeds werd voorgesteld. Dat is geen nuanceverschil, dat is gewoon structureel onderschatten – of erger.
En dan dat verhaal over samenwerking en een stichting die door jullie zelf wordt gefinancierd.
Dat moet vertrouwen wekken? Kom op. Dat voelt eerder als je eigen rapportcijfers schrijven en daar vervolgens trots op zijn.
Het meest schrijnende: bewoners krijgen opnieuw te horen dat ze hun eigen leefomgeving niet kunnen vertrouwen. Geen slootwater gebruiken, oppassen met moestuinen… en dat wordt dan gebracht als “dit verandert niets”.
Voor de mensen die hier wonen verandert er juist alles. Die zitten met de rotzooi.
En laten we eerlijk zijn: als het écht zo beheersbaar en “al bekend” was, waarom wordt het gebied dan steeds groter? Waarom blijven er nieuwe metingen opduiken die het tegendeel laten zien?
Genoeg gepraat. Geen framing meer, geen zachte woorden.
Dit vraagt om volledige openheid, onafhankelijke metingen en vooral: echte verantwoordelijkheid nemen in plaats van het probleem wegmasseren.
Want vertrouwen? Dat is hier allang weg.
-
Wat hier gebeurt, is eigenlijk niet meer uit te leggen zonder kromme redeneringen.
Het is inmiddels glashelder dat Chemours jarenlang PFAS heeft uitgestoten en dat de gevolgen daarvan nog steeds doorwerken in bodem, grondwater en in slootwater met nog hogere concentraties dan eerder is gemeld en ook op meer plaatsen.
En wat is de reactie? Niet: “we stoppen dit meteen”, maar: “gebruik het water maar niet en we regelen een alternatief.” Dat is symptoombestrijding van de bovenste plank.
Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu stelt niet voor niets een risicogrens.
Als je daarboven zit, heb je gewoon een probleem — geen discussiepunt, geen nuanceverhaal. En toch wordt de productie niet stilgelegd. Dat wringt.
De boodschap aan inwoners van Dordrecht, Molenlanden, Sliedrecht en Papendrecht komt feitelijk neer op:
“Pas je gedrag aan, want wij krijgen de bron niet onder controle.”
Dat is de wereld op z’n kop. De vervuiler draait door, de burger moet zich aanpassen.
En laten we eerlijk zijn: dit gaat niet alleen over een moestuin. Dit gaat over vertrouwen. Over gezondheid. Over het simpele idee dat je in je eigen omgeving veilig voedsel moet kunnen verbouwen zonder eerst een chemisch rapport te hoeven lezen.
Dat er nu “alternatief water” wordt beloofd, klinkt leuk, maar het is geen oplossing — het is een pleister op een open wond.
De kernvraag blijft: waarom mag een bedrijf blijven produceren terwijl de gevolgen aantoonbaar nog steeds boven veilige grenzen uitkomen?
Zonder harde ingreep — minder uitstoot of gewoon stoppen — blijft dit doorgaan.
Dan blijf je meten, adviseren, compenseren… en ondertussen stapelt de vervuiling zich op.
Kort gezegd: zolang de bron niet dichtgaat, blijf je dweilen met de kraan wagenwijd open.
En iedereen weet hoe dat eindigt.
-
Hsian Yboor.
Bedankt voor je reactie en terecht kritische vragen/opmerkingen.
De fabriek hoeft wat ons betreft helemaal niet weg.
Waar het om gaat, is dat de productie van PFAS stopt.
Er wordt vaak gezegd dat we niet zonder PFAS kunnen. Maar ondertussen hebben al talloze bedrijven alternatieven ontwikkeld of zijn daar heel ver mee.
Het probleem is dus niet dat het onmogelijk is – het is vooral een kwestie van keuzes maken.
Als Chemours de vele miljoenen en de enorme hoeveelheid tijd die nu worden gestoken in juridische procedures, hun verzet tegen overheden en het traineren van strengere regels, zou investeren in het ontwikkelen en opschalen van schone, PFAS-vrije alternatieven, dan waren we vandaag al een heel stuk verder geweest.
Dit gaat dus niet over een fabriek verplaatsen zodat iemand anders met het probleem zit.
Nee, het gaat erom dat we stoppen met het produceren van stoffen die overal in het milieu en in ons lichaam terechtkomen.
Kort gezegd: de fabriek kan blijven, maar PFAS hoort daar niet meer uit de pijp en de poort te komen.
-
Deze massaclaim zal Chemours nog verder onder druk zetten.
Mooi dat de nieuwe stichting PFAS Vrij Green Claim ‘Nul-uit-de-Pijp’ als de eerste eis stelt.
Die doelstelling hebben zij gemeen met de Sliedrechtse Actiegroep Gezondheid vóór Alles en de Stichting Stop PFAS Stop Chemours.
Wij maken geen deel uit van de nieuwe stichting.
De Actiegroep GvA en Stichting SPSC hebben destijds weloverwogen gekozen voor strafrechtelijke vervolging in combinatie met politieke lobby voor een algeheel PFAS-verbod en niet voor een massaclaim voor financiële vergoeding.
Er leiden weliswaar meer wegen naar Rome; wij blijven onze eigen weg volgen.
Wij betreuren het dat in diverse media foto’s van de Actiegroep zijn geplaatst bij berichten over PFAS Vrij Green Claim, waarmee ten onrechte de indruk kan ontstaan dat de afgebeelde actievoerders alsnog bij de massaclaim betrokken zijn.
Namens de Actiegroep GvA en Stichting SPSC,
Willy Sweers
Boudewijn Brandwijk
Kees van der Hel
-
Wat er zaterdagochtend 7 maart bij de poort van Chemours gebeurde, verdient gewoon een stevig applaus.
Tientallen lijsttrekkers uit Alblasserdam, Dordrecht, Molenlanden, Papendrecht, Sliedrecht en Zwijndrecht die daar hun handtekening onder het PFAS-stembusakkoord zetten, laten zien wat echte verantwoordelijkheid nemen is.
Niet wegduiken, niet op de handen zitten, maar gewoon pal gaan staan voor de gezondheid van inwoners. Dat is precies wat je hoopt te zien van volksvertegenwoordigers.
Laten we eerlijk zijn: driekwart van de partijen die meedoen aan de verkiezingen in de Drechtsteden die dit steunen — dat is geen klein clubje meer. Dat is een sterk / krachtig signaal. Links, rechts, midden: als het om gezondheid en een schone leefomgeving gaat, blijkt samenwerken dus wél mogelijk. Zo hoort het ook.
Ook enorme waardering voor de mensen voor al die actievoerders uit Dordrecht, Papendrecht en Sliedrecht maar ook andere gemeenten rondom #Chemours
Zonder hun vasthoudendheid stond dit onderwerp waarschijnlijk allang weer ergens onder op een stapel dossiers te verstoffen. Zij houden de druk erop — en dat werkt.
Kortom: respect voor iedereen die er stond. In de wind, bij de poort, met een duidelijke boodschap: de gezondheid van inwoners is geen bijzaak. Daar teken je voor. Letterlijk.
En wie er niet was? Tja… die hebben een kans gemist om te laten zien aan welke kant ze staan. Soms zegt afwezigheid meer dan duizend woorden.
-
Transparantie in Sliedrecht?
Vergeet het maar.
Het college van B&W van Gemeente Sliedrecht sluit een realisatieovereenkomst over de Binnenstedelijke Herstructurering met woningcorporatie Tablis Wonen… en besluit vervolgens dat de inwoners de inhoud niet mogen zien. Alleen raadsleden mogen het document onder geheimhouding inzien.
Dus even samengevat: het gaat over woningen, buurten en de toekomst van Sliedrecht – maar de mensen die er wonen mogen vooral niet meekijken.
Natuurlijk kan er vertrouwelijke informatie in staan. Prima. Lak die paar regels zwart en publiceer de rest. Zo werkt transparant bestuur.
Maar een compleet document achter slot en grendel stoppen? Dat voelt niet als bescherming van belangen, maar dat voelt als angst voor openheid.
Als plannen goed zijn voor Sliedrecht, kun en wil je ze zeker en graag uitleggen.
Als je ze niet wilt laten zien, gaan mensen zich afvragen voor wie ze eigenlijk bedoeld zijn.
Inwoners betalen, wonen hier en worden geraakt door de plannen en hebben ze ook recht om te weten wat er is afgesproken.
-
De vergelijking die in dit verhaal wordt gemaakt – mensen die worden vergeleken met een invasieve diersoort – is precies het soort taal waar de geschiedenis ons voor heeft gewaarschuwd.
Voor de Tweede Wereldoorlog gebeurde namelijk iets vergelijkbaars. In propaganda in Nazi-Duitsland werden Joden systematisch neergezet als ratten, parasieten of ongedierte.
Dat was geen toeval.
Het doel was simpel: als je mensen eerst ontmenselijkt en neerzet als een plaag die bestreden moet worden, wordt het voor een samenleving steeds makkelijker om harde maatregelen te accepteren. Uiteindelijk leidde die propaganda tot de Holocaust.
Dat betekent niet dat iedereen die vandaag zulke vergelijkingen gebruikt dezelfde bedoelingen heeft, maar het mechanisme is wel hetzelfde:
Mensen worden vergeleken met dieren of een plaag.
Ze worden voorgesteld als een bedreiging voor de samenleving.
Daarna wordt “bestrijden” of “tegenhouden” ineens normaal taalgebruik.
Daar moeten we heel scherp op blijven.
Kritisch zijn op beleid, op opvang, op aantallen – dat mag en hoort in een democratie, maar zodra groepen mensen worden neergezet als brulkikkers, ratten of andere plagen, dan gaat er een alarmbel af.
De geschiedenis heeft ons één les keihard geleerd:
ontmenselijking begint vaak met woorden… en woorden kunnen een samenleving langzaam de verkeerde kant op duwen.
-
Bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen in Sliedrecht beslissen inwoners weer over de toekomst van het dorp. Dat gaat over wonen, leefomgeving, verkeer en industrie. Zaken die ons allemaal raken.
Eén stem lijkt klein, maar samen bepalen ze de koers van Sliedrecht.
Dus als u een mening heeft over het dorp: laat die dan ook tellen.
De toekomst van Sliedrecht wordt namelijk niet bepaald door meningen, maar door stemmen !
-
Wat een staaltje krokodillentranen van Chemours.
“Teleurstellend.” Nee, teleurstellend is dat je als multinational wéér onder toezicht staat omdat je je F-gasquota niet op orde hebt. De Inspectie Leefomgeving en Transport legt geen Last onder Dwangsom op omdat het woensdag is en ze zich vervelen. Dat gebeurt omdat er iets niet klopt.
En dan die klassieke afleidingsmanoeuvre: “Het bezwaar loopt nog.”
Alsof dat een vrijbrief is om ondertussen gewoon door te gaan. Een lopende procedure betekent niet dat alles automatisch in de haak is. Het betekent dat er discussie is — en die is er niet voor niets.
“De betwiste stroom is bedoeld om te worden vernietigd.” Bedoeld. Wat is dat een prachtig woord. Bedoelingen houden geen moleculen tegen. Wat telt is wat er feitelijk gebeurt en of het binnen de regels valt. Dáár gaat het om.
“Zeer beperkte mate.” Dat zeggen ze er altijd bij. Het probleem met F-gassen is alleen dat “zeer beperkt” bij dit soort stoffen nog steeds enorme klimaateffecten kan hebben. Daar is dat hele quotastelsel voor bedacht. Niet als suggestie, maar als grens.
En dan het marketinglaagje: Opteon, lage GWP, innovatie, portfolio… Mooi hoor. Maar groene folders compenseren geen bestuurlijke boetes. Duurzame powerpointdia’s maken een LoD niet ongedaan.
Het patroon is simpel: Overtreding of discussie over naleving? Toezichthouder grijpt in !
Chemours zegt: wij zijn transparant, wij doen ons best, het is teleurstellend.
En ondertussen moet de overheid opnieuw handhaven.
Als alles écht zo voorbeeldig was, lag er geen nieuwe dwangsom voor 2026–2028. Zo simpel is het.
Transparantie roep je niet, die bewijs je. En vertrouwen vraag je niet, dat verdien je.
-
Als ik dit zo lees denk ik " schaamteloos"
-
Meneer Rijneveld.
Wat je zaait zul je oogsten
-
Mijnheer Visser...
“Compromissen horen bij politiek, zeker.
Maar laten we eerlijk blijven: een compromis is iets anders dan je eigen standpunten verdampen zodra de stoelen verdeeld zijn. Kiezers stemmen op richting, niet op bestuurlijke acrobatiek.
‘Verantwoorde politiek’ klinkt fraai, maar wordt vaak gebruikt als synoniem voor....
vooral niets doen wat ongemakkelijk is.
Kritisch zijn en vasthouden aan principes ís juist verantwoordelijkheid, zeker wanneer het over gezondheid en leefomgeving gaat.
En die sneer naar ‘populisme’?
Altijd een handige bliksemafleider hè? wanneer de inhoud spannend wordt !
Ideeën sneuvelen niet door commotie maar door gebrek aan daadkracht.
Constructief zijn betekent niet gewoon braaf knikken bij halfslachtige oplossingen.
Soms is constructief gewoon 'nee' zeggen tegen slechte compromissen.
Dus ja, compromissen zijn zeker onvermijdelijk, maar ruggengraat gelukkig ook.
-
“Met behoud van de ziel van het gebouw.”
Mooie woorden en gelukkig dat hier een familie achter zit die wél met respect naar het verleden kijkt.
Jammer dat ze in de gemeente Sliedrecht meestal pas opduiken ná de sloopvergunning.
Onze gemeente lijkt last te hebben van collectief geheugenverlies: historie telt alleen als het stemmen oplevert, niet als het beschermd moet worden.
Wat resteert is een dorp dat stukje bij beetje zijn karakter verliest, ingeruild voor zielloze efficiëntie.
Neem het huidige brandweergebouw: mét toren kan dit prima behouden en ingepast worden.
Maar behoud vraagt visie, lef en respect voor het verleden — en dat lijkt hier structureel te ontbreken.
-
Het betoog van Johan Lavooi raakt de kern van een bestuurlijk tekort dat in deze discussie te gemakkelijk wordt genegeerd.
De beantwoording door het college schiet aantoonbaar tekort in zorgvuldigheid en inhoudelijke verantwoording.
De stelling dat er binnen Sliedrecht “verschillende locaties” beschikbaar zijn voor bijeenkomsten van substantiële omvang, zonder enige concretisering, is bestuurlijk ontoereikend en kan
een dergelijk antwoord dus niet worden aangemerkt als een serieuze reactie op een expliciete raadsvraag en belemmert de raad in haar controlerende taak.
Daarnaast blijkt uit de antwoordbrief dat het college niet alleen nalaat actief verantwoordelijkheid te nemen voor het borgen van een sociaal-culturele ontmoetingsfunctie, maar deze functie impliciet ook bagatelliseert.
Dat is een beleidsmatige keuze met verstrekkende gevolgen, die echter niet wordt onderbouwd, noch voorafgaand is besproken met de raad.
Het stuk maakt daarmee duidelijk dat hier geen sprake is van een verschil van inzicht, maar van een structureel probleem in transparantie en bestuursstijl.
Juist bij een ingreep van deze omvang mag van het college een volledig, toetsbaar en eerlijk verhaal worden verwacht !!
Dat verhaal ontbreekt vooralsnog.
-
Kees V..
Makkelijk scoren hoor, vanaf veilige afstand roepen dat iets “niet houdbaar” is. Jij ziet een Excel-sheet, wij zien een voorziening die hier lokaal wél waarde heeft. Als je structureel verlies wilt oplossen met theoretisch geneuzel zonder kennis van de context, dan hoef je inderdaad niets te veranderen — behalve je betrokkenheid. Die staat nu namelijk op nul.
-
Een noodzakelijke en belangrijke stap voor de toekomst van Sliedrecht
Dat is geen argument, dat is bestuurlijke bingo!
De Lockhorst functioneert. Punt.
Het zwembad draait, het partycentrum wordt gebruikt, verenigingen en inwoners maken er frequent gebruik van.
En toch moet het weg, niet omdat het slecht is, maar ……..
omdat het niet past in een papieren droom van mensen die liever slopen dan toegeven dat ze verkeerd hebben gekozen.
“Verbeteren van de leefomgeving”? Voor wie precies?
Voor de inwoners die straks verder moeten reizen, meer betalen of simpelweg afhaken?
“Verduurzamen van voorzieningen”? Sloop is zo ongeveer het minst duurzame wat je kunt doen.
Beton slopen om daarna trots te doen over duurzaamheid is als een boom omzagen en zeggen dat je van natuur houdt.
“Ruimtelijke ambities die het hele dorp ten goede komen”?
Zeg dan maar heel eerlijk: ambities van het college, niet van het dorp.
Dit is geen visie, dit is gezichtsverlies managen. In plaats van zelfreflectie kiest men voor marketingtaal en holle frasen.
En ja, daar word je pas inderdaad goed misselijk van.
Een bestuur dat een goed werkende voorziening opoffert zonder breed draagvlak, zonder overtuigende noodzaak en zonder eerlijke onderbouwing, bouwt niet aan de toekomst.
Dat sloopt pas echt vertrouwen.
En dát is pas echt slecht voor de leefomgeving.
-
College van Sliedrecht,
Dit gaat niet meer over vlaggen. Dit gaat over respect voor de raad, voor besluiten en voor democratisch bestuur.
Een unaniem aangenomen motie is geen vrijblijvende suggestie en zeker geen agendapunt dat je “per ongeluk” een paar weken kunt missen.
Vijf weken de tijd, nul uitvoering, nul initiatief en nul uitleg.
Dat is geen misverstand maar dat is bestuurlijke achteloosheid.
Dat het college pas tijdens de vergadering hoort dat de motie niet is uitgevoerd en vervolgens zwijgt, zegt alles. Zelfs een simpele toelichting bleek te ingewikkeld.
En ja, als zelfs twee vlaggen ophangen al te veel gevraagd is, hoe serieus moeten inwoners dan nog genomen worden bij grote dossiers?
De gemeenteraad is het hoogste orgaan. Wie nalaat raadsbesluiten uit te voeren, ondergraaft niet alleen de raad maar ook het vertrouwen van inwoners.
Kortom:
dit college toont opnieuw dat het moeite heeft met luisteren, uitvoeren en verantwoording afleggen. Besturen is geen hobbyproject.
En als iets zo eenvoudigs al misgaat, is het probleem niet de motie — maar het college zelf.
Tijd om wakker te worden. Of plaats te maken.
-
Sterk en helder verhaal van Slydregt.NU.
Dit is precies wat oppositie hoort te doen !
Door de rook heen kijken en benoemen waar het misgaat.
Jongeneel legt de vinger op de zere plek — geen integrale visie, gebrekkige participatie, grote financiële risico’s en een raad die te vaak achteraf mag applaudisseren terwijl de rekening oploopt.
De onderbouwing is stevig, de cijfers zijn concreet en de oproep is logisch:
pauzeer deze plannen en laat een nieuw college met een frisse blik en een eerlijk mandaat beslissen. Dit is geen afbraakpolitiek, dit is bestuurlijke hygiëne. Ga zo door
-
Sterk stuk. Echt sterk Peter!
Dit leest als iemand die het politieke spel doorziet én durft te weigeren mee te spelen — en dat is precies waarom het blijft hangen.
Je raakt de kern zonder te preken:
politiek gaat niet over praatjes in campagnetijd, maar over gedrag in de jaren daartussen. De anekdote is herkenbaar, menselijk en scherp, met precies genoeg humor om het licht te houden. Dat “Niet.” aan de bar is goud waard. Eén woord, maximale impact.
Meer overtuiging dan duizend flyers ooit kunnen.
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de omkering: geen zieltjes winnen, maar waardigheid tonen. Geen marketing, maar verantwoordelijkheid.
En jawel, ironisch genoeg werkt dat dus wél.
Omdat vertrouwen niet wordt verkocht, maar verdiend. Punt.
Dit zou verplichte kost mogen zijn voor iedere kandidaat die alweer zijn acte-tas vult.
En voor iedere kiezer die denkt dat politiek alleen in maart bestaat.......
Je zet mensen aan het denken — zonder ze bij de lurven te grijpen.
Dat is zeldzaam. En verfrissend.
Kortom: raak, eerlijk en met een droge knipoog. Zo smaakt democratie ineens een stuk beter.
Ga vooral zo door
-
Dit is een sterke, noodzakelijke en moedige bijdrage Johan !
Helder, goed onderbouwd zoals altijd, en precies waar lokale democratie voor bedoeld is
Wat hier gebeurt, is geen geroep vanaf de zijlijn maar zorgvuldig lezen, vergelijken en doorprikken van vaag taalgebruik. Je laat zien dat jij het dossier kent, eerdere toezeggingen onthoudt en cijfers naast elkaar legt. Dat is goud waard in een tijd waarin plannen vaak mooier worden opgeschreven dan ze zijn.
Bijzonder sterk is dat de kritiek concreet blijft:
geen abstract “het deugt niet”, maar keiharde vragen over € 3 miljoen voorbereidingskosten en een bomenviaduct van € 80 miljoen;
En geen gevoel, maar letterlijke citaten en paginanummers;
geen angstzaaierij, maar terechte zorgen over PFAS, veengrond en de veiligheid van toekomstige bewoners.
Ook de beeldspraak werkt: de “ondergaande zon met zonnestralen” wordt netjes teruggebracht naar waar het om draait — mist ….. zolang tekeningen, cijfers en keuzes ontbreken. Dat is scherp, maar zeker ook fair.
Dit stuk doet precies wat het moet doen: het dwingt het college tot duidelijkheid;
het geeft raadsleden handvatten om hun controlerende rol serieus te nemen;
en vooral…… het laat bewoners zien dat ze niet gek zijn als ze denken: waar zijn de antwoorden?
-
Men vraagt om een ‘objectieve’ columnist, maar bedoelt duidelijk: iemand die het met hem eens is. Alles daarbuiten heet dan gemakshalve “verzuurd”, “ex-politiek” of “niet objectief”. Klassiek VVD: eerst het debat versmallen tot de eigen liberale bubbel, en daarna verbaasd zijn dat er niemand meer doorheen past.
-
1 / 1
Ik schrijf hier niet als tegenstander van bouwen, maar als inwoner die weigert toe te kijken hoe men mijn gemeente financieel over de rand duwt.
Voor een gemeente als Sliedrecht is dit bedrag buitengewoon onverantwoord.
Dat is geen zorgvuldig bestuur. Dat is blind vooruitlopen op besluiten die nog moeten worden genomen.
Het kostenprobleem zit niet in “indexatie”, maar in keuzes.
Bijna 3.000 heipalen, een dubbel zo breed bomenviaduct, een talud dat alles opslokt — dat is geen noodzaak, dat is ambitie. Ambitie die Sliedrecht niet kan betalen.
En dan wordt gewezen op de subsidie van oud-minister De Jonge: “Er moet in 2027 een schop in de grond.”
College…… subsidie is geen dwangmiddel en het is geen excuus om een financieel wanproduct door te drukken.
Ik vraag u vandaag één ding: Stop. Zet dit project stil.
Geen euro extra voordat kosten, alternatieven en gevolgen eerlijk opnieuw zijn gewogen.
Wie hier toch mee instemt, tekent mee voor een risico dat Sliedrecht nog tientallen jaren voelt.
Bouwen voor onze kinderen betekent niet…… hen opzadelen met onze schulden.