Deze reacties zijn geplaatst op Sliedrecht24 en worden hier ter informatie getoond.
Het was heel gezellig gisteren in De Lockhorst.
Maar heel belangrijk de huidige coalitiepartijen willen De Lockhorst slopen.
Terwijl inmiddels blijkt dat de weg er ook omheen gelegd kan worden.
Dat is dus bizar.
Hoe fijn om gewoon in Sliedrecht nu en in de toekomst af en toe leuk te kunnen dansen.
Als je dat over 5 jaar nog wil, heb je nu alleen de keuze om op PRO Sliedrecht te stemmen of Slydregt.NU.
18 maart stemmen is dus deze keer belangrijker dan ooit.
Dan nog iets leuks in het Sliedrechts Museum is een Sixties tentoonstelling.
Echt heel erg leuk!
Fijne zondag.
Mensen gewoon stemmen, waar je hart ligt en niet het gewauwel van De Groot luisteren!
Onderhand weten we het wel en als je het steeds beter weet, begin zelf een partij.
Natuurlijk Peter, d'r is altijd wel één kritische lezer die komt corrigeren. 't Is een tijdje terug in de geschiedenis maar bij de raadsverkiezingen van 1974 behaalde de PvdA 8 van de - toen - 19 raadszetels.
Ja. Dat vergeten politici nog wel eens: Hoe breng je je boodschap zo goed mogelijk over. Dat heb ik in een reclamecampagne voor o.a.voor Progressief Sliedrecht gedaan. En toen met een fraai succes. Doe ik nog steeds voor allerlei partijen. Communicatie!!
Met belangstelling heb ik de verkiezingscolumn van Peter de Borst uit Sliedrecht gelezen. Het stuk leest vlot en prikkelend, maar kent ook een aantal gemakzuchtige aannames die een serieus weerwoord verdienen.
De kern van zijn betoog is dat stemmen op kandidaten buiten de “verwachte zetelrang” neerkomt op stemmen op lucht. Dat klinkt lekker scherp, maar is democratisch gezien onjuist en zelfs misleidend. Iedere kandidaat op een kieslijst is formeel verkiesbaar. Dat is geen symboliek of decor, maar de essentie van het systeem van voorkeursstemmen. Dat sommige kandidaten zichzelf niet direct in de raad zien belanden, maakt hun kandidatuur niet minder serieus of oprecht.
Het wegzetten van een groot deel van de kandidaten als pure vulling miskent bovendien de werkelijkheid. Veel mensen staan bewust lager op de lijst omdat zij de partij steunen, inhoudelijk betrokken zijn of bereid zijn bij te springen wanneer dat nodig is. Dat is geen “lucht”, dat is betrokkenheid. En betrokkenheid is de brandstof van lokale democratie.
Daarnaast is het een grove veralgemenisering om te suggereren dat kandidaten hoger op de lijst per definitie grijs, kleurloos of bang zouden zijn om gekozen te worden. Mensen komen niet toevallig op die plekken terecht. Zij zijn daar geplaatst na afwegingen binnen hun partij, vaak na jarenlange inzet, en juist omdat zij bereid zijn verantwoordelijkheid te dragen. Hen reduceren tot angstige figuranten doet geen recht aan hun inzet en zegt uiteindelijk meer over de blik van de schrijver dan over de kandidaten zelf.
Ook het beeld dat lijstduwers bij een voorkeurszetel massaal zouden terugdeinzen, is vooral een karikatuur. Wie zich kandidaat stelt, weet hoe het systeem werkt. En wie echt niet wil, kan dat vooraf duidelijk maken. Dat gebeurt ook.
Wat in het stuk vooral ontbreekt, is vertrouwen in de kiezer. Alsof inwoners niet zelf in staat zijn om te bepalen wie zij geschikt achten, ongeacht lijstpositie. Alsof een stem op basis van overtuiging, inzet of herkenning minder waard zou zijn dan een strategische stem op nummer één of twee.
Juist omdat dit onderwerp raakt aan de kern van onze lokale democratie, is het te makkelijk om het bij een ingezonden brief te laten. Wie stelt dat een groot deel van de kandidaten “lucht” is en dat mensen hoger op de lijst grijs, kleurloos of bang zijn om gekozen te worden, mag die woorden ook toetsen aan de werkelijkheid.
Daarom zou het Peter de Borst sieren als hij zelf langsgaat bij de politieke partijen in Sliedrecht. Ga het gesprek aan met de kandidaten die volgens hem niets voorstellen. Ga de confrontatie aan met de mensen die hij wegzet als figuranten. Stel hen publiekelijk de vraag of zij gemotiveerd zijn, of zij verantwoordelijkheid willen dragen en waarom zij op die plek op de lijst staan.
Pas dan wordt duidelijk of er sprake is van “lucht”, of van betrokken inwoners die, misschien minder luidruchtig, maar wel degelijk, bereid zijn zich in te zetten voor Sliedrecht.
Democratie vraagt meer dan een scherpe pen. Ze vraagt ook de moed om mensen in de ogen te kijken.
Deze verkiezingscolumn heb ik een paar keer gelezen. Nagedacht welke reactie hieronder recht doet.
Ik kan het niet beter verwoorden dan Anton van Tuijl.
Veel mensen zijn het vertrouwen in de politiek kwijt geraakt. Gezien de ontwikkelingen landelijk en gemeentelijk is dit ook goed te begrijpen.
Nu willen mensen zich inzetten om het tij te keren.
Of je nu hoog of laag op een verkiezingslijst staat.....je hoort de verantwoordelijkheid te voelen.
Je hoort serieus te zijn om signalen uit de samenleving op te vangen.
Maar je moet ook wel de kans krijgen om binnen je vermogen en draagkracht dit te kunnen doen.
Als ik deze column lees, dan lijkt het kiezen op een vraag om mee te doen met een spelletje.
En laten er nu net mensen opstaan die dit willen doorbreken.
Het gaat om u inwoners en Sliedrecht als dorp. Het gaat om het beste voor ons allemaal in Sliedrecht.